Burada taa Âdem ve Havva’dan beri en acımasız bir düzen kurulmuş, korkunç bir vahşet yaşanıyordu. Çocukların çığlıkları bu fare yuvasında duvarlara çarpıp tekrar kendilerine dönüyordu. Çocukların hepsi bir diğerinden perişandı. Kimse, bir başkası için herhangi bir şey yapamıyordu. Üç çocuk da gün geçtikçe zayıflıyordu. Tıpkı diğerleri gibi. Köpeğin önüne koysanız yemeyeceği şeyler veriliyordu öğün diye çocuklara, öğleyin ise yemek vermiyorlardı. Çocuklar dışarıda dilenirken, cam silerken, mendil ve su satarken bile rahat değillerdi. Bir çift göz sık sık çocukların bulunduğu güzergâhları dolaşıp onları denetliyordu.
Fare yuvasının duvarlarına yolu buradan geçen çocukların adlarını kanla yazıyordu Yakup. Bileğine bir kesik atıyor, akan kanla da isimlerini yazıyordu. Bunu kendisine totem yapmıştı. Duvarda neredeyse isim yazacak yer kalmamıştı. Bir de üzerinde çarpı işareti olan isimler vardı. Onlar da burada hastalıktan, dayaktan ya da bakımsızlıktan ölen çocukların isimleriymiş. Ela, Belkıs ve Ferman ilk geldiklerinde Yakup tek tek onların da kanlarını akıtıp adlarını yazmıştı duvara. Biraz silik olan ve artık zor okunan isimler buradan diğerlerine göre daha erken geçen canlara aitti.
Eğer iyi insanlar cennete gidecekse bilin ki cennet pek sakin bir yer olacaktır. Bunun tersi de doğrudur. Eğer cehennemin kapıları kötü insanlar için açılacaksa cehennemde kor ateşin içinde mahşeri kalabalıklar olacaktır.
