Bombalar yalnızca binaları yıkmadı… Hastaneleri susturdu, çocukların oyuncaklarını enkazın altına gömdü, annelerin ninnilerini feryada dönüştürdü. Gazze'de açlık yoksulluktan değildi, silaha dönüştürülmüştü. Çocuklar bir lokma ekmeğe, bir kutu mamaya; yaralılar bir doz anesteziye, doktorlar ise sadece görevlerini yapabilmenin asgarî imkânlarına hasret bırakıldı. Dünya uzun süre sustu. Bu sessizlik uzadıkça işgalin acımasızlığı daha da büyüdü. Fakat bütün bu karanlığın içinde, teslim olmayan bir umut vardı… Dr. Ayyâd'ın şahsında bir doktorun vicdanı, Gazze halkının direnişiyle birleşti. Her ameliyat bir direnişe, her kurtarılan hayat insanlığın henüz ölmediğine dair sessiz bir şahitliğe dönüştü. Gazze: Umuttan Geriye Kalan, yalnızca bir savaş romanı değildir. Bu eser; kuşatma, açlık ve sistematik saldırının, yıkımın ortasında insan onurunun, imanın ve umudun nasıl ayakta kalabildiğini anlatan sarsıcı bir vicdan hikâyesidir. Çünkü bazen geriye şehirler kalmaz… Ama umut kalır. Ve bazen, bir halkı ayakta tutmaya yalnızca o yeter.
