“İnsan evler uzun süre dayanır diye düşünüyor, en azından ben öyle düşünüyordum, ama dayanmıyormuş. Özellikle de burada, bu soğuğa ve kara hiçbir şey dayanmıyormuş. Her şey önce genişliyor, sonra büzüşüyor, en sonunda da çöküyor.”
Amerikalı bir çift, evlat edinmek üzere oldukları çocuğu almak için karlarla kaplı uzak bir Kuzey şehrine gider. Ancak vardıklarında kendilerini tuhaf bir bekleyişin içinde bulurlar. Dünyanın geri kalanından kopmuş gibi görünen görkemli bir otelde günler geçtikçe kurallar değişir, açıklamalar eksik kalır, geceleri koridorlarda yabancılar belirir. Bekledikleri çocuk bir türlü gelmezken karşılaştıkları insanlar, duydukları hikâyeler ve yaşadıkları açıklanamaz olaylar, onları birbirlerine ve kendilerine de başka gözlerle bakmaya zorlar.
Gerçekle düş, umutla korku arasındaki sınırların giderek silikleştiği bu yolculukta, çocuk sahibi olma arzusu yerini çok daha derin düşüncelere bırakırken akıllarda tek bir soru kalır: Karanlık çöktüğünde gerçekte neler olur?
“Bu kitap bir başyapıt. Kafka’yı ilk okuduğum zamanki duyguyu hatırlattı bana.” Edmund White
“Rüya gibi, etkisi uzun süren bir anlatı... Cameron tekinsizlik ve tuhaflığı kusursuz bir ölçüyle kullanıyor. Son derece etkileyici.”
