“120 sene önce bu topraklarda son eserini gören Dîvân Edebiyatı’na, içinde Hayyam'ın, Emerson'un ve Whitman'ın görüşlerini taşıyan bu dîvân dâhil oluyor. Bâzı ideolojilerin kanlı bir şekilde târihe karıştığı ve kanlı mı, değil mi, çok da kestiremediğim bâzılarının yeni yeni ortaya çıkmaya başladığı bu zamanda, ancak Allah rızâsını uman fakir, bu ilâhî ve kasîdelerin Bosna'da bir nevi estetik ihtilâline sebep olacaklarını umuyorum.”
-Cemalettin Latiç-
Boşnak Edebiyatı’nın en velûd ve güçlü temsilcilerinden Cemalettin Latiç, kalemini esirgemediği birçok edebî sahanın yanında Bosna’nın Dîvân Edebiyatı hükmünde olan Alhamiyado Edebiyatı’na da ilâhî ve kasîde formları ile modern zamanlardaki en önemli katkıyı sağlamıştır. Elinizdeki dîvân, manzum Alhamiyado edebiyatının yeniden diriliş müjdesi, zamanın rûhundan kopmadan gelenek ile kucaklaşıp geleneğin kendi formu içinde yeni bir üslup ile ihyâsının ilk adımıdır.
Dîvân şiirinin mahlas kullanma geleneğine binâen “Cemâl” mahlası ile tanzim edilmiş bu divan, yine kadim âdetler icabı Cemâleddîn Latif-zâde el Bosnevî’den:
“Yârabbi, senin lütfundan rezil etme, etme beni!
Pişirdim ben dîvânımın en sıcak beyitlerini!”
niyâzı ile sadece Bosna şiir dünyasına değil, Türk şiirine de bir tuhfe, bir armağandır.
