GÖZLERİ MUHACİR; ÇÜNKÜ… / Oğuz ÖZDEM
İhsan Tevfik’in lirik bir anlatımı var. Onun dizelerinde insan ve doğa iç içe geçmiştir. İnsandan–doğaya ve doğadan- insana yapılan ad aktarmaları şiirlerin geneline hâkimdir: “ama sen suskun göllerin, yüzünde ışkın veren, son göçmen çiçeksin.” Anlatım oldukça yalındır, konuşma dili yalınlığıyla şiire hâkim bir dildir. “dem, viran, şifa, gayrı, seyyah, urumeli, âhannem…” gibi halk Türkçesi kullanılır. Tek bir konuyu ele almanın zorlukları olsa da İhsan Tev- fik, bu zorluğun üstesinden gelmiş, tarihsel bir olguya şiirle belgesel bir tat katmış diyebilirim.
İHSAN TEVFİK ŞİİRİNİN İMGE TABANLI BİR ÜSLUP ANALİZİ / Koray FEYİZ
Gözleri Muhacir’de bir gün birçok kişi için mümkün olan her şey tek başına, daha az hata yapacak biçimde şairin kendi elleriyle hazırlanmıştır ve kurulabilmiştir. Bu nedenle göçmenliğimizi sevmek ve bizlere neden olan acıyla şarkı söylemeye çalışmak çok önemlidir. Yaratıcı bir şair için gerekli olan göçmenlikten bir erdem ve yaşam biçimi olarak göçmenliğe geçiş, bu döneme ait merkezî harflerle açıkça ortaya çıkmaktadır. Her şeyden önce gerekli olan şey yalnızca göç ve muazzam bir iç göçtür. Kendinizin içinde yürümek ve saatlerce kimseyi bulamamak, işte şiir için elde edebilmeniz gereken tek şey budur. Her şeye rağmen İhsan Tevfik, 2000’ler modern Türk şiirinin ‘iyi’ şairlerinden biri olarak kabul edilmektedir.
