Yıpranmış, tatsız geçen günlerin sonunda dönüp baktığımızı düşünelim. Söylediklerimizden çok, söylemediklerimizi düşünelim. Sessiz kaldığımız yahut kalmak zorunda hissettiğimiz anları. Gün batarken kızıllığın büyüsüne kapılmadan karanlıkta sessizce dolaştığımızı, gördüklerimizi, hissettiklerimizi bir bütün olarak değil de parça parça yazdığımızı düşünelim. Böylece hep birlikte buluşmuş oluruz. Hem de hiç ses çıkarmadan, dikkat çekmeden.
Buluşup, konuşmak yerine birbirimizi anlarcasına susmak daha da huzur verir. Böylelikle yazdıklarımı hep birlikte anlamış oluruz. Karanlığın sessizliğinde bir sondan tekrar başlarız yeni bir güne. Öncekilerden birazcık daha iyi olur belki, belki de içimizdeki ses kapıdan dışarı koşup konuşmak ister. Zaman, kapının önünde kollarını açıp bizi odada tutmaya çalışır. Kimi zaman başarılı olur, bazen oturtur, yazdırır, bazense unutturur ama yeni bir güne hep temiz bir sayfa açar.
Kelimelerin sırrının başlayıp bittiği yerdeyiz anlaşılan, sırrı çözmek bazen anlamsız bazen istemediğimiz bir şey gibi durur. Söylenecek çok şey var ama önemli olan sadece “teşekkür ederim” bugüne kadarkilere ve bundan sonrakilere...
Gün doğumlarından önce bütün dosyalar için bir çözüm bulmalı. Bunun için gün batımları köprüden önceki son çıkış olsa gerek. Karanlıkta iz sürmek, işleri çıkmaza sokabilir. Günün son ışıklarının kıymeti bilinmeli ve her ne varsa masaya konulmalı, tabii masadakiler ile yüzleşecek cesaretiniz varsa. Aksi taktirde derin sessizliklerin tarifsiz gürültüsü ile karşılaşmak kaçınılmaz bir son olacaktır…
