Servet-i Fünûn edebiyatı, Türk edebiyatının kendine has dönüm noktalarından birisini temsil eder. Devir, bireysel duyarlılıkların ön plana çıktığı, toplumsal meselelerin arka plana itildiği, sanatın estetik boyutunun yüceltildiği, melankolinin ve içe kapanıklığın yazınsal üretimi şekillendirdiği bir zaman dilimidir. Avrupai etkilerin yoğunlaştığı bu süreçte, edebiyatçılar hem biçimsel hem de içerik yönünden farklılaşmaya gitmiş, yeni ifade imkânlarıyla sanatı yeniden tanımlamaya çalışmışlardır. Tevfik Fikret, Cenap Şehabettin gibi öncü isimlerin önderliğinde gelişen anlayış, yalnızca edebî dilde değil düşünce yapısında da bir kırılmaya sebep olmuştur.
Devrin dikkat çekici figürlerinden biri ise Hüseyin Cahit ’tir. Yazar daha çok eleştiri yazılarıyla tanınsa da onun kaleminden çıkan edebî metinler, derin bir duyarlılığın, titiz bir gözlem ve romantik bir bakış açısının izlerini taşır. Gündelik yaşamın detaylarında saklı kalan gerçekleri keşfetme arzusuyla oluşan metinler kimi zaman mensur şiirin, kimi zaman kısa öykünün, kimi zaman da denemenin sınırlarındadır. Söz konusu metinler, bir araya getirilerek Hayat-ı Hakîkiye Sahneleri adıyla yayımlanmıştır. Başlık, içeriğin özüyle uyumlu biçimde hayatın iç yüzünü edebiyat aracılığıyla sahnelemeyi amaçlamaktadır. Hem dönemin toplumsal ve bireysel yaşantısını belgeleyen ayrıntılar açısından hem de yazarın ustalıklı anlatım tarzını görmek bakımından bu kitap, edebiyat tarihimizde özgün ve kıymetli bir yere sahiptir.
Yalçın’ın eseri uzun yıllar bazı derleme ve seçkilerde parçalı hâlde aktarılmış; bütünlüklü yapısıyla Osmanlıcadan aktarımı ise nihayet bu hâliyle mümkün olmuştur. Aktarım yanında Osmanlıca kelime ve terkiplerin günümüz Türkçesiyle karşılıkları hemen yanında verilerek eser daha güncel, anlaşılır bir yapıya büründürülmüştür. Kitap hem Servet-i Fünûn edebiyatının baskın mirasını taşımak hem de Hüseyin Cahit Yalçın’ın bilinen bir metnini tamamlamak adına önemli bir boşluğu dolduracaktır.
