Hayat ilk önce kendini yok sayanları harcar. Sen kimsenin kimsesi değil, sen kendinin her şeyisin. Geçici dünyanın kalıcı derdi olmaz. Yenilmek için yaratılmadın, mücadele için yaratıldın. Başkalarına olan sevgin, kendine olan saygının önüne geçmesin. Darılma değil, dayanma dünyasında yaşıyorsun. Dayanmak, olayları ve duyguları çözmekten önce gelir. Boynunu başını eğmek için değil, başını dik tutmak için kullan. Kendini değiştirmek isteyen beyin, önce eski düzeni yıkar. Her yıkılış senin yeniden ayağa kalkışın ve yeniden başlangıcındır. Bir gözün geçmişte, bir gözün gelecekteyse bugüne şaşı bakarsın. Bu nedenle bugüne ve önüne bak. Çünkü insan aynı anda iki zamana ait olmaya çalıştığında, bulunduğu anı kaybeder. Geçmiş, pişmanlıklarıyla omzuna çöker; gelecek, belirsizliğiyle zihnini sıkıştırır. Sanatların en büyüğü; “zorluklarla mücadele etme sanatıdır.” Sen muhteşem bir sanatçısın. Çoğu zaman vazgeçtiğini sanırsın; oysa vazgeçtiğin şey umut değil, yorgunluğundur. Zorluklarla mücadele etmek bir yetenek değil, öğrenilen bir sanattır. Sonlu hayatımızın sonsuz istekleri peşinde koşarken, gerçeklik algısında kalabilecek bilinçle hareket et ve acımasızca dürüst ol. Gerçeklik algısında kalmak, isteklerden vazgeçmek değildir; onları ölçülü ve yerli yerine koyabilmektir. Her isteğin peşinden gitmek özgürlük değil, dağılmaktır. Sonlu hayat, sınırsız isteklere değil; anlamlı seçimlere dayanır. Gerçeklikten kopmadan yürüyebilen insan, hem arzusunu tanır hem de sınırlarını bilir. Ve belki de bilgelik, tam burada başlar: Her şeyi istemek yerine, gerçekten yaşayabileceklerini seçebilmekte.. Bazı günler ilerleme yoktur, sadece dağılmamak vardır. Kendinde çok emeğin var, bunu hep hatırla.
