Son yıllarda Yahudilik, Hıristiyanlık ve İslam’ı tanımlamak için sıklıkla başvurulan “İbrahimî Dinler” kavramsallaştırması, basit bir din tasnifi olmanın ötesinde ne gibi anlamlar taşıyor? Akademik ve popüler söylemlerde giderek yaygınlaşan bu ifade, gerçekten tarihsel ve teolojik bir zemine sahip mi, yoksa belirli bir amaca hizmet eden kurgusal bir üretim mi? Muhammet Yeşilyurt, bu kapsamlı çalışmasında “İbrahimî Dinler” kavramsallaştırmasını dinler tarihi perspektifiyle mercek altına alıyor. Kitap, Hz. İbrahim’in üç dindeki farklı algılanış biçimlerini ve “ortak ata” söyleminin fenomenolojik temellerini irdeleyerek başlıyor. Yazar, kavramın etimolojik ve tarihsel kökenine inerek, II. Vatikan Konsili süreciyle başlayan, Louis Massignon gibi isimlerin etkisiyle şekillenen ve 11 Eylül 2001 sonrası konjonktürde “dinlerarası diyalog” faaliyetleriyle popülerleşen serüvenini gözler önüne seriyor. Bu nitelemenin bilimsel bir kategorileştirme aracı olmaktan ziyade, Vatikan menşeli teo-politik bir din tasnifi olduğunu savunan eser; kavramın Yahudi, Hıristiyan ve bilhassa İslam teolojisine uygunluğunu cesurca tartışmaya açıyor. Bu Kitap, dinlerin tasnifi ve dinlerarası ilişkiler üzerine düşünen ve araştırma yapan herkes için eleştirel ve derinlikli bir başvuru kaynağıdır.
