Bilişim teknolojilerindeki gelişmelerin; verilerin sınırsız bir şekilde toplanması, kullanılması ve devredilmesi açısından birey aleyhine dengesizlikler yaratma potansiyeli taşıdığı açıktır. Kişisel verilerin korunması, bu tür sakıncaların giderilmesi ve bireyin hukuksal güvenceye kavuşturulmasını amaçlamakta ve karşımıza temel bir insan hakkı olarak çıkmaktadır.
Kişisel verilerin korunması hakkı, insan onurunun korunması açısından çok önemli bir haktır. Ancak bu hakkın da pek çok insan hakkı gibi sınırlanabilir olduğunu kabul etmek gerekir. Söz konusu sınırlardan birisi de ifade ve basın özgürlüğüdür. En yalın anlamıyla herkesin istediği kanaate sahip olmasını, bilgi ve düşüncelere erişebilmesini ve bunları çeşitli araçlarla; söz, yazı ve benzeri yollarla açıklayabilmesini deyimleyen ifade özgürlüğü, birey açısından şahsiyetini geliştirmesi ve dışa vurulması, toplum açısından ise farklı fikirlerin harmanlanarak seviyeli bir ortak yaşama ulaşılması açısından büyük bir öneme sahiptir.
Doğrusu kişisel verilerin korunması hakkı ile ifade özgürlüğü arasında bir çatışmanın yaşanması doğaldır. Önemli olan bu çatışmanın adil bir biçimde dengelenmesidir. Tam da bu noktaya odaklanan çalışma, konuya ilişkin teorik çerçeveyi ortaya koymakta, yargı kararlarını ele almakta ve sonuçta bu ikisi arasındaki dengenin nasıl kurulduğunu ya da kurulabileceğini tartışmaktadır.
