Ji bir neke, yekcaran wan destên min bi lêvên xwe bike ku ew bi zikê te, bi sînga te, bi hustuyê te û bi lêvên te bûne. Gava stêrk yek bi yek şewqa xwe vedimirinin, bila şevreş bedenên mẹ yên tahzî binixumîne.
Bila ji hevşabûna me re bibe fonekê dengê lorîna ji dûr ve tê. Di ser xwe re biçe, mîna ku tu rîtuelekê dijî. Bila nalinên me tev li dengė baranê, tev li xişîna pelên daran bibe. Bila bîhna axê hîn bêtir biharê bîne bîra te...
Mina ku bîstek din dê qîyamet rabe bi min şad bibe, berket bike bedena min, mina ku tu yê qet careke din destê xwe pê neki.
Her cîyê ku te dest didayê bi edaya xwedawendekė diricifî, bila ji çipên te yên di nav lingên min de dilivin pirîskên alavîya ji hungivî biherikîne cîyên herî xalî yên bedena min; bila di rehên min ên sêr de lerizîneke germ ü şêrîn bigere.
Min li ser wê axê vekevîne ku ji şilbûna baranê bûye herî. Bi mîsala heykeltraşekî bi neşterê perçe bike kevirên sêr yên ber rahnên min. Biperçivîne, veke rêyên xwîna min. Lêvén min li ser wî hinguvî digere ku ew ji serê wê hişkbûyinê diherike, bi zaneyî û bêyî êşekê his bikim ez wê ava tir dadiqurtînim.
Li kêleka min vekeve û li bende bimîne ku temama xwînê bi axê de here...
Saqin, bila di dawiya vê ayîna pîroz de hêsirên te nebarin. Li min temaşe bike, mîna ku ez ji nuh de dixuliqim û ber bi tunebûnê ve diherim. Lêvên jineke ku ji dêvla tunebûna te, tunebûna xwe hibijatiye cara pêşîyê bi lêvên te dibin; rehên li serşaxên laşê min kom bike û têxe wê şûşeya bêrîka xwe. Û bireşîne ser axê.
Belkî careke din hişîn bibe ev bihar...temaşe bike, mîna ku ez ji nuh de dixuliqim û ber bi tunebûnê ve diherim. Lêvên jineke ku ji dêvla tunebûna te, tunebûna xwe hibijatiye cara pêşîyê bi lêvên te dibin; rehên li serşaxên laşê min kom bike û têxe wê şûşeya bêrîka xwe. Û bireşîne ser axê.
Belkî careke din hişîn bibe ev bihar...
