“Osmanlı resmi haberleşme sistemi, devletin gönderdiği ulaklara yolda karşılaştıkları herhangi bir kişinin atına el koyma yetkisinin verildiği özel bir düzenleme olarak doğmuştu. 16. yüzyılda resmi ulakların, dinç ve kuvvetli atları temin edebilecekleri sabit konak yerleri yani menziller kuruldu. Arşivlerdeki belgeler yerel görevlilerin ve payitahttaki bürokratların ulak trafiğini titizlikle takip ettiklerini gösteriyor. Bütün bunlar yeni belgeleme rutinlerinin yerleştirilmesini, yeni muhasebe pratiklerinin yaratılmasını ve yeni sorumluluk-görev türlerinin yerel görevlilere verilmesini gerektirmişti. 16. yüzyıl ile 19. yüzyıl arasında Osmanlı Devleti’nin yerel topluma nüfuz etme kapasitesi ve politikalarını uygulatmaya yönelik lojistik gücü artmıştı. Bu, aynı zamanda
Osmanlı tebaasının da dönüştüğü anlamına geliyordu.”
Tarihçi Choon Hwee Koh tarafından kaleme alınan İmparatorluk Postası: Osmanlı’da Posta Nasıl Kamu Hizmetine Dönüştü? adlı kitap Osmanlı İmparatorluğu’nun menzil ve ulak sisteminin 1500-1840 yılları arasındaki değişimini inceliyor. Koh, bu değişimin 1840 yılında resmi olarak Posta Nezareti’nin kurulmasının ve Tanzimat reformlarının zeminini hazırladığını savunuyor. Kitapta, önceden sadece sarayın ve devletin haberleşmesi için kullanılan askeri bir ağın, zamanla nasıl tümüyle halka yönelik bir kamu hizmetine dönüştüğü, resmi ve gayrıresmi iletişimin aracı olduğu, Osmanlı kronikleri, imparatorluk kararnameleri, mahkeme kararları ve mali kayıtlar gibi arşiv belgeleri üzerinden anlatılıyor.
