Mars’ın ve Ay’ın kolonileştirildiği yakın gelecekte, bir güneş patlaması haberi Mert’in hayatına küçük bir ayrıntı gibi girer; pek de ciddiye almadığı bir ihtimal. Fakat NASA’da çalışan eski kız arkadaşıyla geçirdiği yılbaşı gecesi tablo netleşir. O karşılaşma, tehlikenin gerçek boyutunu açığa çıkarır; patlama olacaktır, takvim bellidir. İnsanlar ve gezegenin varlığı tehlikededir. Patlamadan sonra yeryüzü yalnızca nefesini değil, yalnızlığını da kaybedecektir. Gökyüzü, artık bize ait değildir.
Mert, yaklaşan felaketten kaçmak yerine ona karşı mevzi kurar. Bu dünyanın çürüklüğüne karşı tek güvenilir şeyin kendi gölgesi olduğuna inanır; sığınağı bu düşüncenin içinden yükselir. Ego, korku, suçluluk, kontrol takıntısı… içerideki her nefes, yaklaşan istilanın gölgesiyle ağırlaşır. Mert bunların hepsinin ortasında hem korumak ister hem hükmetmek. Ve istilanın ilk adımı atıldığında, kimin gerçekten korunmaya değer olduğu sorusu bile puslu bir hakikate dönüşür.
“Tarlanın ortalarında bir yerden, bize çok da uzak olmayan bir noktada aniden o ana kadar kesinlikle görmediğimiz bir uzaylı ortaya çıktı, sarı renkliydi ve parlıyordu. Karadaydı ve bitkilerin boyutlarına göre oranlarsak, üç metreye yakın olmalıydı. Onun bu muazzam parlamasıyla önce yakınındaki, sonra biraz daha uzaktaki tüm bitkiler ışığı yansıtıp parlamaya başladılar. Sahil adeta ateş almış gibiydi.”
