“Nizamların yeterliliği, nizamların ihtiva ettikleri prensiplerin yeterliliğine bağlıdır. Oysaki İslâm Şerîatı’nda tek bir prensip yoktur ki ‘bu yeterli değildir’ diye tenkid edilebilsin.
Biz eğer İslâm Şerîatı’nın önemli esaslarından birkaç tanesini hakkıyla buraya sergileyebilsek bazı Müslümanların(!) cehâlet ve kuru iddialarının ne dereceye vardığını ortaya koymuş oluruz”.
“Beşerî nizam, sadece akla dayanır ve bütün ilhâmını örften, âdetten ve toplumdan alır. Bu ise son derece kötüdür, berbattır. Zira eğer toplumda kötü âdetler ve bozuk gelenekler hâkim olmuşsa o zaman beşerî kanunun kaynağı da bunlar olur ki, bu da beşerî düzenin kendi kaynağı gibi bozuk ve çürük olmasını gerektirir”.
“Aslında İslâm, dinin devlet hayatından çıkarılmasına asla müsaade etmez. Zira İslâm Hukûku’nda devlet, dinin bir parçasıdır zıddı değil…
O hâlde İslâm nazarında devletsiz bir din olamaz. Tıpkı dinsiz bir devletin olmadığı gibi.
Şüphe yok ki, hayatın her yönüne el atan İslâm nizamı, laiklik prensibiyle asla bağdaşmaz. Yani kendisinin sadece inanç ve ahlak sahasında geçerliliğine, diğer sahalarda ise laik rejimin hükümran olmasına kesinlikle rızâ gösteremez. Çünkü İslâm hem inançtır, ahlaktır hem de idaredir, parçalanmayı kabul etmez.
İslâmî anlayışa göre ahlakta da ibâdette de idârî meselelerde de sadece ve sadece Cenâb-ı Hakk‘a itaat edilir. Aksi takdirde Allah‘a şerik (ortak) koşulmuş olur”.
