Dünyayı yaşanabilir kılmak ancak iyilikle mümkündür. Eğer bütün insanlık iyilikte karar kılarsa küresel iyilik sağlanmış olur. İyilik; başkasının derdiyle dertlenmek, merhameti kuşanmak, adaleti tesis etmek ve empatik yaklaşmaktır. Çağımızın gittikçe yaygınlaşmakta olan depresif ruh hâlinin, bunalım ve buhranların şifası iyilikten ve iyilik yapmaktan geçer. Çağımızın vebası olarak bilinen anlamsızlık ve amaçsızlıktan türeyen korku, kaygı, stres, gerginlik ve can sıkıntısı da ancak insanın fıtrat yasası olan İslam nizamı ile kopardığı bağını tekrar kurması, köklerine sarılması ile aşılabilir. Zira insan için en büyük kayıp, anlam kaybıdır; varlığının, varoluşunun anlamını, güzelliğini ve hikmetini yitirmesidir insanın. Bu alanda başarılı olmak; temel değerleri savunan, koruyan, kollayan, içselleştiren ve destekleyen iyilikle mümkün olabilir.
Bütün mesele, yapılan iyiliğin karşılıksız olmasıdır. Sadece Allah rızasını esas almak, insanî değerleri öne çıkarmak, insan odaklı bir anlayışla yola revan olmak ve iyilik merkezli bir hayatı bina etmek hayatın inşasında en önemli adımlardır. Zaten insan merkezli bir anlayışla hayatı inşa etmek ve bu çerçevede iyiliği yaygınlaştırmak, yaratılışımıza da en uygun yaklaşım tarzıdır.
Farabi, “İyi bir insan öldüğünde ona ağlamayın. Asıl onu kaybeden topluma ağlayın.” der. Farabi’nin sözünü ettiği “iyi insan,” erdemli, kendini aşan ve her yönüyle topluma örnek olan rol model kişidir. Bu tip insanlar kendilerini insanlığın geleceğinin inşasına adayanlardır.
Günümüz dünyasında iyi insana ne kadar da çok ihtiyaç var!
