“İhtiyar bir adama kalan son zaaf konuşmaktır. Çenem öyle bir açıldı ki oğlanın kulakları yoruldu, ama benim hatam değildi. Bu kadar uzun yaşamamam, bu kadar çok ölüm görmemem, beynimin her köşesine bu kadar çok hikâye sıkıştırmamam gerekirdi. Hepsi birbirine bağlı ve bir kere başladım mı anlatmayı bitiremiyorum çünkü birinin ağzı ötekinin kuyruğuna yapışıyor. Hastalık senesinde, geriye bir tek ben kaldığımda, kendimi bir hikâye anlatmaya başlayarak kurtardım. Ölüm araya kendi sözünü sokamadı, yıldı ve çekip gitti.” Geçtiğimiz yüzyılın başlarında Kuzey Dakota’da bir Yerli rezervasyonu. Topraklarının büyük bölümü ellerinden alınmış, kalanını da bürokratik oyunlarla yavaş yavaş kaybeden, yaşam tarzlarına ve inançlarına müdahale edilerek kültürleri erozyona uğratılan, yetmezmiş gibi bir de beyazların getirdiği hastalıkların kırıp geçirdiği bir topluluk. Herkesin çekindiği, doğaüstü güçler atfettiği, dikbaşlı, cesur, yabani Fleur’ü merkezine alan hikâye işte böyle bir ortamda başlıyor; hikâyenin iki anlatıcısından biri olan ihtiyar Nanapush’un onu bulup kurtarmasıyla. Yerli kültürüne sırt çevirerek Katolik öğretisini benimseyen ve giderek fanatikleşen melez Pauline ise olaylara başka bir perspektiften bakarak kendi gerçekliğini kuruyor. Pulitzer ödüllü usta yazar Louise Erdrich’in geleneksel hikâye anlatıcılığıyla çağdaş romanı harmanlayarak şiirsel bir dille kaleme aldığı İzler, edebiyatseverlerin kaçırmaması gereken bir eser.
