Kimlik siyasetinin siyasal ve ekonomik problemlerin üzerini örttüğü bir çağda yaşıyoruz. Avrupaʼdaki göçmenlerin demografik baskısının sebep olduğu yabancı düşmanlığı, “İslam kadınları eziyor.” yargısının gölgesinde görünmez oluyor. Ekonomik ve siyasal bir mesele, kültürel bir görüntünün, bir “peçe”nin ardına gizliyor kendisini. “Müslüman kadın”, pek çok siyasal anlaşmazlığın üzerine bina edildiği sembolik ve kültürel bir zemin gibi işlev görüyor.
Müslümanlarsa iki uç noktadan yaklaşıyorlar meseleye. Ya “İslamʼda kadın hakları vardır.” demekle yetiniyor; şeriat iddiasıyla hukuku donduruyor ve yeni sosyal gerçeklikten kaynaklanan talepleri, “aşırı Batılılaşma” ve “feminizmi içselleştirme” olarak tanımlayıp yargılıyorlar. Ya da tam aksine İslam tarihini bir yanlış yorumlar tarihi, kadınların eziliş tarihi olarak görüp kadınların bugün geldiği konumu ideal kabul ediyorlar.
Tarihsel dönemleri, coğrafyaları, sınıfları ve ırkları aşan, ayakları yere basmayan bir “Müslüman kadın”dan bahsetmek mümkün müdür? “Müslüman kadın” özgürleşmek için kadın bakış açısından bir İslam yorumuna ihtiyaç duyuyor mu? Bu soruyu soran kim ve hangi konumdan soruyor? İslamcı feminizm, “içeri”den bir soru sorma girişimi mi yoksa yaslandığı paradigma, neo-oryantalist izler mi taşıyor? Nazife Şişman, bu sorular eşliğinde okuyucuyu “peçe”nin örttüklerini görmeye davet ediyor.
