Bir sabah geldi ki, güneş utandı doğmaya. Siyonist terör devleti Soykırımcı İsrail, Filistin’in çocuklarını, analarını, yaşlılarını öldürdü evlerini yaktı yıktı. Sabra ’da ağıtlar, Şatilla’ da sessizlik yankılandı. Nakba dediler o kara güne… Ama Mariam Teyze unutmamıştı.
Doksan yaşında hâlâ anlatır o günleri: “Taş bile ağlardı yavrum,” der, “biz ağlayamazdık, sesimiz kurşun olurdu.” Ve şimdi, 2023’ten bu yana Gazze’de yine aynı eller, aynı zulmü sürdürüyor. Yıkılmış evlerin duvarlarında çocuk çığlıkları, annelerin gözlerinde yorgun bir umut kaldı. Dün Sabra’ydı, bugün Gazze… Yarının adı neresi kim bilir? Bu roman, o katliamların, o vahşiliklerin o sessiz çığlıkların hikâyesidir. Okuyacak olan, Filistin’in yüreğine dokunacak; belki de kendi sessizliğini duyacaktır. KATLİAMIN SESSİZLİĞİ (Filistin-Gazze)
