“İstanbul ve aşk, altın ve gölge dolayımında birbirlerine dönüşür, birer altın ve gölge olurlar.”
Hilmi Yavuz, bu kitabında okuru kendi iç dünyasının, İstanbul’un kaybolan sokaklarının felsefi derinliklerine davet ediyor. Bir yanda annesinin lavanta çiçeği kokan anılarıyla dolu ceviz sandığı, diğer yanda babasıyla Kocamustafapaşa’da peşine düştükleri o mistik sümbül kokusu... Şairin kaleminde İstanbul, sadece bir şehir değil, her sokağı bir şiir, her köşesi bir “gizem” olarak yeniden canlanıyor.
Kendime, İstanbul’a, Kadınlara Dair; çocukluk günlerinin “radyo ve bisiklet” heyecanından Kabataş Erkek Lisesi’nin “keşhanelerinde” okunan Dostoyevski sayfalarına uzanan bir bellek yolculuğu. Hilmi Yavuz, yıkılan Park Otel’in hüznünü, “kadın-erkek söylemi” üzerine yaptığı derin analizleri ve “insanileşen” eski eşyaların hatırasını, entelektüel bir titizlikle bugüne taşıyor.
Çünkü bellektir, geçmiş bir yaşantının, bir an’ın hangi ezgiyle hatırlanacağını bilen... Bu yaşanan ve yeniden hatırlanan an’lar, bir hayatı sanki bir kumaşmış gibisine, baştan başa ve yeniden dokurlar.
