İlk olarak 1931’de yayımlanan bu etkili çalışma, Laski’nin devlet teorisinin bazı yönlerini geliştiriyor; bu fikirler, demokrasi tanımı ve algısının nasıl değiştiğini anlatan ve çözüm önerisi sunan görüşleri, zaman ve yüzyıl değişse de her dönemde geçerliliğini koruyor.
“Dünyanın genel havası derin ve yaygın bir hayal kırıklığıdır. Neslimiz değerler sistemini kaybetmiş gibi görünüyor. Kesinliğin yerini alaycılık aldı; umudun yerini umutsuzluk aldı. Sanat, edebiyat ve müzik akımları, geçmişin büyük başarılarını yaratan geleneği inkâr ediyor gibi görünüyor ve ilhamlarını, onun tüm anlamını reddeden biçimlerde arıyor.”
“Kapitalist bir demokraside yargının yeri oldukça karmaşıktır. Hukukun geleneği tarafsızlık geleneğidir. Hukuk görevlileri, piyasanın çatışmalarının üzerinde, uzak ve yolsuzluğa bulaşmamış bir şekilde dururlar. Mahkemelerinde görünen kişilerin statüsüne bakılmaksızın, hukukun görkemli formüllerini uygulamakla ilgilenirler. En azından modern zamanlarda, hukuk önünde eşitlik ideali, bireycilik ve demokrasi üzerine kurulu bir toplumun klasik varsayımlarından biri olmuştur. Hukuk kişilere saygı duymaz. Hâkim, anlamını kişisel arzuları doğrultusunda yorumlamaz. Zengin ve fakir, siyah ve beyaz, ateist ve Hıristiyan, eşit derecede korumasının kapsamına hak kazanırlar. Ancak insanlar, güvenliklerinin tehlikede olduğunu düşündüklerinde adaletin temel gerekliliklerini gerçekten önemsemezler. Tutku, mantığın önüne geçer ve uygarlığın tekniği, kendini koruma içgüdüsünün gerektirdiği her şeyle değiştirilir.”
