Geçmişin geleceğe yansıyan yüzü, aynaya vuran aksi hep karanlık mı olur?
Oysa yarım kalan hikâyelerin de mutlu sonları olmalı...
Meva, bu hikâyenin nasıl başladığını hiç umursamıyordu. Çünkü anladığı ve inandığı bir şey vardı; öyle başlamış ve böyle giden bir hayat... Gençliğinin en hassas yıllarını, insanı güven bunalımına sürükleyen yokluk ve yalnızlıkla geçiriyordu. Mutlu görmeyi istediği tek insan olan annesinin hastalanmasıyla sille kotasını doldurduğunu düşünen Meva, derin bir umutsuzluğa düşmüştü.
Ancak, onu bu çıkmazdan kurtarabilecek tek şey güçlü duygulardı. Aşktan daha güçlü, iyilikten daha kuvvetli başka hangi duygu olabilirdi ki? Meva’nın hayatına iyilik sahibi bir el uzandığında, umulmadık bir şekilde kaderin sır perdesi aralandı. Açılan bu kapının ardından gönlünü kaptırdığı aşk da içeri girdi.
Onca derdinin içinde, kış güneşi gibi bir görünüp bir kaybolan aşkı İrfan, yaralı günlerinin merhemi olabilecek miydi? Yoksa kalbine yeni sancılar mı ekleyecekti? Farklı dünyaların insanı olan Meva ve İrfan, bambaşka değerleri, alışkanlıkları ve hayalleri yüzünden birbirlerine yaklaşabilecekler miydi? Yoksa yanlış anlaşılmalar ve sessizlikler bu aşkı gölgeleyecek miydi?
İnsana nefes aldıran, kuş tüyü kadar hafif, peri masalı kadar merak uyandıran bu hikâyeyle yüzünüzde tebessüm, gönlünüzde bahar olsun isteriz.
Sevdanın, umudun ve yeniden başlamanın kıyısında buluşmak dileğiyle…
Payınıza çokça mutluluk düşmesi duasıyla…
