1969’da Bağımsızlar Hareketi’yle ortaya çıkan Millî Görüş, parti kapatmaları, koalisyonlar, iktidar deneyimi ve iç ayrışmalar yaşadı. Necmettin Erbakan’dan sonra da farklı siyasal kanallarda varlığını sürdürdü. Bu uzun tarih boyunca hangi fikirler korundu, hangi siyasal tercihler değişti?
Abdulvahap Akıncı, hareketin geç Osmanlı düşüncesiyle kurduğu bağları ve Millî Nizam, Millî Selâmet ile Refah partilerinin örgütlenmesini birlikte ele alıyor. 28 Şubat’ı, AK Parti’nin doğuşunu, Saadet ve Yeniden Refah partilerinin Millî Görüş mirasını temsil etme iddialarını bu tarih içinde değerlendiriyor. Parti programları, Erbakan’ın metinleri, Meclis konuşmaları, dönemin basını ve hatıratlar aracılığıyla “Âdil Düzen”, “İslâm Birliği” ve “Yeniden Büyük Türkiye” gibi kavramların siyasal anlamlarını inceliyor.
Akıncı, Erbakan’ın geliştirdiği siyasal dil ile parti siyasetinin imkânları ve sınırları arasındaki ilişkiyi tartışıyor. Millî Görüş’ün tarihini, Türkiye’de dinin kamusal hayattaki yeri ve demokratik temsil üzerine süren tartışmalarla birlikte okuyor.
