Modern çağın modern insanı.
Medenilik ile modernliğin karıştırıldığı günümüzde insan, öz benliğini yitirmiş, medeni olamamış, köhne bir hayat yaşayıp adına da modernlik demiştir. Fıtratına aykırı bir şekilde yaşamını devam ettiren insan, büyüklerine saygıyı, küçüklerine şefkat ve merhameti unutup bencil ve haz odaklı bir yaşam sürer hale gelmiştir. Giyim kuşam, kılık kıyafet, hal ve hareketlerimiz bizim İslam’ın yaşam gayesinden fersah fersah uzaklaştığımızın alametidir. Çarşaflı hacı teyzenin yanındaki mini etekli, hatta dekolteli kızı, babasının karşısında ayak ayak üstüne atmış şekilde oturan oğlu, toplumda büyüğünü küçüğünü sayıp sevmeyen kuru kalabalıklar, hatta kadın mı erkek mi oldukları anlaşılamayan zevat, her şeyin sahibi ben olayım, her şeye ben hükmedeyim tarzındaki bireyler, geldiğimiz ahir zaman çağı olan modern cahiliyenin en büyük ögeleridir.
Yalnız yemek yemeyi, fast food beslenmeyi, yüksek sesle konuşmayı, yabancı film izleyip, batı klasikleri okumayı, Avrupai yaşayıp Avrupa’ya özenmeyi medeniyet zannettik.
Toplum olarak aslında Firavun gibi yaşayıp Musa (as) gibi mucize gösterip sıkıştığında denizi yarmayı, Nemrut gibi yaşayıp, İbrahim (as) gibi ateşe atıldığında yanmamayı, Ebu Cehil gibi yaşayıp Muhammed (as) gibi Firdevs Cennetinde olmayı ister durumdayız. Ama unutulmamalıdır ki, her nimetin bir külfeti, her kolaylığın bir hesabı vardır.
Aslında Cenneti kazanmak cehennemi kazanmaktan daha kolaydır. Tek şart fıtratı bozmamaktır.
