Seküler uygulamaların İslam algısını derinden etkilediği modern dönemde, bireysel ve toplumsal hayatta ortaya çıkan sorunlar çağdaş Müslüman düşünürleri yeni çözüm arayışlarına yöneltmiştir. Bu çerçevede Müslüman fikir adamları, İslam tarihini yeniden değerlendirerek mevcut durumun nedenlerini sorgulamış ve İslami düşünüşün merkezî kavramı olan tevhidi, yalnızca kelami bir inanç ilkesi olarak değil; insanın kendisiyle, toplumla ve kâinatla kurduğu ilişkiyi belirleyen bütüncül bir ilke olarak yeniden ele almışlardır. Seyyid Kutub, Ali Şeriati ve İsmail Raci Faruki, farklı entelektüel geleneklerden gelmelerine rağmen tevhidi bu bütüncül perspektifle yorumlayan üç önemli isimdir. Bu çalışma, söz konusu düşünürlerin tevhid anlayışlarını polemikçi bir karşılaştırmadan ziyade, modern Müslüman tecrübenin ortak sorunlarına verdikleri kavramsal cevaplar üzerinden incelemektedir. Kutub'un tevhidi "Allah'ın hâkimiyeti”nin, Şeriati'nin “İslambilim”in, Faruki'nin ise “İslam medeniyeti”nin esası olarak ele alışı, tevhidin modern dönemde nasıl dinamik bir düşünce çerçevesine dönüştüğünü ortaya koymaktadır. Çalışma, bu yeniden anlamlandırma sürecinin ümmet tasavvurunu, toplumsal düzen anlayışını ve ahlaki yönelimleri nasıl etkilediğini göstermeyi amaçlamaktadır.
