Bütün insanlar mutlu bir tablo peşinde, kimse bilinçli bir rezilliğin dostluğunu devam ettirmez. Ancak bunun için çabalayan da var çamura yığılıp kalmayı yeğleyenler de. Herkes hayatını mükemmelleştirmek için çeşitli planlar kurup bunun için de harekete geçmeye çalışır. Lakin birçok defa insanı memnun etmeyen o son darbe, onları tarumar bir halde bırakıyor ve silahını arkasına saklayıp vuracağı diğer darbesine hazırlanıyor. Bu darbeden de sıyrılabilenler işte o zaman mutlu bir tabloya kavuşup hayallerini süsleyen o ana kavuşmuş oluyorlar. Ancak hayale kavuşulan anlar dürüstlük barındırmıyor. Yığınla mutluluk evin bütün köşelerini hoşnut ederken, saf ahlaktan yoksun olmak küçük bir sinek kadar değer görmüyor. Bu bozulmuş kuralların duvarını yıkmamakta ısrarcı davrananlarsa daima ahlak alanında kendi benliğini aşmış bilgece insanlardır. Bu bilgece insanlar yığınla bir düşünce biriktirir, duygusal benliği aşmış taptaze bir biçimdir. Bu biçim ahlakça şöyle belirtilir: Ahlaksız kişi için ahlaksız olmaya gerek yok… o halde duvar sağlam bir şekilde kalır ve ahlakın küçük ayrıntıları başımıza bela olup noksanlığa sürükler bizi. Fakat bilge insan bunu umursamaz, duygu bakımından üst düzeyi aşmış bir tanrı katındadır zira. Bizdeki düşünce feryadı dile gelip ikisini yok edene kadar ahlak, tuzaklarla dolu bir bahçeden farksızdır.
