“Trajedi bugün belki de yazılmaz. Yazılırsa az çok Giraudoux gibi yazılır.” Ahmet Hamdi Tanpınar
“Giraudoux’nun romanlarından birini açınca, tıbbın 'şizofren' dediği ve bilindiği gibi başlıca nitelikleri gerçekliğe ayak uyduramamak olan şu uyanıkken düş görenlerden birinin evrenine girmiş gibi oluruz.” Jean-Paul Sartre
Odysseus’un maceralarını anlatırken Homeros tek bir yerde, o da öldüğü vakit, Elpenor’dan bahseder. Giraudoux, mitik tarihin en büyük macerasında ilk düşen yoldaşın hikâyesini yazar. Tarihe sadece adı ve sakarlığı kalmıştır. Giraudoux, savaşın ve tarihin ölenler için, geleceği yitenler için absürdlüğünü yüzümüze vurur: Macera ölen için bitmiştir, şan ölülere uğramaz, onları geri getirmez. Tanrıların zalimce dikte ettiği kaderin karşısında gündelik yaşamın ve insan kırılganlığının yüzü olur Elpenor. Odysseus’un en sakar ve üşütük yoldaşı, Giraudoux’nun kaleminde, hususi bir yücelik kazanır. Sembolizmin doruklarında gezen bu anlatı, efsane türünü altüst eder, antikle moderni birbirine katar, Odysseia’nın soğukkanlılığı yerini alay ve komediye bırakır, mitin yaldızları dökülür. “Ey sevgili insanlar,” diye bağırmaya vakit bulur Elpenor son nefesinde, “tanrılar yalnızca hayal gücüdür ve ölüm diye bir şey yoktur!” Elpenor, insandır.
