Din öğretimi, bireye yalnızca dinî bilgi kazandıran bir eğitim alanı değil; aynı zamanda anlam arayışını besleyen, değer bilincini güçlendiren ve manevi gelişimi destekleyen çok boyutlu bir öğrenme sürecidir. Ancak bu potansiyelin eğitim ortamlarında ne ölçüde karşılık bulduğu önemli bir araştırma konusudur.
Bu eser, ortaöğretim kurumlarında görev yapan öğretmenler ile öğrenim gören öğrencilerin deneyimlerinden hareketle din öğretiminin öğrencilerin manevi yönelimleri üzerindeki etkisini çok yönlü biçimde incelemektedir. Araştırma bulguları, din öğretiminin anlam inşası, ahlaki duyarlılık ve manevi dayanıklılık üzerindeki katkılarını ortaya koyarken; ezber ve bilgi aktarımına dayalı uygulamaların öğrencilerin iç dünyasına ulaşmada sınırlı kaldığını da göstermektedir. Bu çerçevede eser, sorgulamayı teşvik eden, duyuşsal gelişimi önemseyen ve bireysel farklılıkları dikkate alan bütüncül bir din öğretimi anlayışına yönelik somut değerlendirmeler sunmaktadır.
Teorik çerçevesi ile saha verilerini buluşturan bu çalışma, Türkiye’de din öğretiminin amaç, içerik ve yöntemine ilişkin güncel tartışmalara bilimsel bir perspektif kazandırırken; araştırmacılar, eğitimciler, öğretmenler ve program geliştiriciler için önemli bir başvuru kaynağı niteliği taşımaktadır.
