“Bu kitabı yazma gereksinimi, yalnızca akademik bir ilgiden ya da mesleki uzmanlık alanımın doğal uzantısından doğmadı. Bu gereksinim, yıllar içinde klinik çalışmanın, araştırmanın, danışan anlatılarının, toplumsal olayların ve kadın cinayetlerine ilişkin kamusal dilin bende biriktirdiği derin bir epistemik ve etik rahatsızlıktan doğdu. Bir klinik psikolog ve uygulamalı psikoloji alanında çalışan bir akademisyen olarak, insan davranışının görünen yüzü ile görünmeyen örgütlenmesi arasındaki mesafeye dikkat etmeyi mesleki bir sorumluluk olarak gördüm. Kadın cinayetleri söz konusu olduğunda ise bu mesafe daha da çarpıcı hale gelmektedir. Çünkü toplum çoğu zaman yalnızca son olayı görür; oysa klinik bakış, son olayın öncesinde birikmiş olan korkuyu, denetimi, tehditleri, bağlanma düğümlerini, narsisistik kırılmaları, ayrılık krizlerini ve giderek daralan yaşam alanını da görmeye zorlar. Bu kitap, tam da o görünmeyen alanı görünür kılma ihtiyacından doğdu. Kadın cinayetleri üzerine düşünmek, yalnızca bir suç biçimi üzerine düşünmek değildir. Bu mesele, aynı anda travma, bağlanma, denetim, toplumsal cinsiyet, erkeklik, güç, utanç, narsisistik yaralanma, korku ve özneleşme üzerine düşünmeyi gerektirir. Bu nedenle kitabın temel motivasyonu, kadın cinayetlerini yalnızca adli ya da istatistiksel bir veri alanı olarak değil; ruhsal, ilişkisel ve toplumsal örüntülerin kesişim noktasında duran karmaşık bir olgu olarak ele almaktır. Yakın partner şiddeti ve kadın cinayeti literatürü uzun zamandır, ölümcül şiddetin çoğu durumda ani ve bağlamsız bir patlama değil; öncesinde tehdit, denetim, ayrılığı kabul etmeme, ısrarlı takip ve zorlayıcı kontrol olarak adlandırılan kuşatma pratikleriyle örülmüş bir sürecin sonucu olduğunu göstermektedir (Campbell ve ark., 2003; Stark, 2007). Bu kitap, işte bu sürecin psikolojik ve toplumsal anatomisini anlamaya yönelik bir çabadır.”
