Bu kitap, öyküsel terapide dış şahit uygulamasına odaklanan ve odaklanmayan grupla psikolojik danışma süreçlerinin ergenlerin olumsuz değerlendirilme korkusu üzerindeki etkisini inceleyen karma yöntem araştırmasına dayanmaktadır.
Araştırmanın başlangıcında 10. ve 11. sınıfta öğrenim gören 454 öğrenciye ulaşılmış; ölçütleri karşılayan 71 öğrenciyle ön görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Gönüllü olan ve ailesinin onayı alınan 24 öğrenci, sekizer kişilik iki deney ve bir kontrol grubuna seçkisiz biçimde atanmıştır. İki deney grubunda 10 oturumluk Öyküsel terapi temelli grupla psikolojik danışma yürütülmüş, sonuçlar müdahale sonrasında ve 10 haftalık izleme döneminde nicel ve nitel verilerle değerlendirilmiştir.
Nicel bulgular her iki deney grubunda olumsuz değerlendirilme korkusunun azaldığını ve bu değişimin izleme ölçümünde korunduğunu göstermiştir. Dış şahit uygulamasına odaklanan ve odaklanmayan iki deney grubu arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Nitel bulgular ise farklı bakış açıları geliştirme, sorunun evrenselliğini fark etme, dayanışma, yargılanmadan dinlenme ve terapötik mektupların değişimi görünür kılması gibi süreçleri öne çıkarmıştır.
Kitapta önce olumsuz değerlendirilme korkusu ve öyküsel terapinin kuramsal temelleri ele alınmakta; ardından dış şahit uygulaması, araştırmanın tasarımı, müdahale süreci, bulgular ve uygulamaya yönelik çıkarımlar sunulmaktadır. Son bölümde yer verilen örnek oturumlar, yaklaşımın uygulamadaki görünümünü somutlaştırmayı amaçlamaktadır.
