Politik felsefe, iyi bir teori kurduğu için değil, politik şeyler alanındaki indirgenemez gerilimleri görünür kıldığı için iş görür. Politik Paradokslar’ın temel iddiası bu. Paradoks düşüncenin ayıklaması gereken bir arıza değil, politik eylemin doğasına ait bir yapı; diyalektikle ya da karşıtların birliğiyle kapatılamayan, kapatılmaya kalkıldığında da felsefi bir soruna dönüşen bir gerilim. Kitap bu iddiayı altı gerilim üzerinden yürütüyor. Politikayla politikasızlaştırılmış bir kurumsal yapı nasıl yeniden politikleşir? Her yatay toplumsallık talebi kendi dikey ilişkisini de üretiyorsa, özgürlükçü eğilim bununla ne yapacak? Güç, kurduğu düzeni adalet diye sahneleyebiliyorsa hakikat nereden konuşur? Eşitlik, özgürlüğe kendiliğinden dönüşmediği hâlde her yeni özgürlüğün koşuluysa, ondan ne beklenebilir? Bir yönetici sınıf, dayandığı bedenin başı mı olmalıdır yoksa midesi mi? Sorular birbirini takip ederek kitabın asıl sorusuna ulaşıyor: Devletle demokrasi gibi iki kutba birden yaslanan cumhuriyet fikrinin hâlâ bir imkânı var mı? Schmitt, Ricœur, Pascal, Tocqueville ve Rousseau kitapta birer bahis değil, gerilimlerin tarafları. Politik felsefe alanındaki çalışmalarıyla tanınan M. Ertan Kardeş elinizdeki kitapta dağınık tartışmaları tek bir kavramsal mimari altında topluyor. Ortaya çıkan şey bir tartışma haritası değil, paradoksu düşüncenin merkezine alan bir politik felsefe önerisi. Kitap, giriş ve sonuç bölümlerinin yanı sıra altı bölümden oluşmakta; kaynakça ve dizinle desteklenmektedir.
