Küçük bir odaya, minik bir dolaba, tek bir yastığa sığdırırsın hayatını. Yaşadığın güzellikler, tattığın lezzetler, seyrettiğin resimler, hepsi televizyon ekranlarındaki gerçek olmayan filmlermiş gibi gelir. Kanıksarsın burasını. Doğallaşır senin için. Sanki çocukluğundan beri buradaymışsın, burada doğmuşsun, burada ölecekmişsin. Çıkmaktan korkarsın bıraksalar da. Evcil aslan gibi gidemezsin o büyük ormana. Senden korkanlardan korkarsın. Ağaçlar, üstüne üstüne gelir. Tırnaklarının gücünü, pençelerinin izini, gözlerinin rengini bilemezsin. Yitirmişsindir tüm hayallerini. Kalanlar da eski rüyaların kalıntılarıdır. Gerçeklerle yüzleşemesin. Kaçarsın hep kendinden, özünden, özgünlüğünden özgürlüğünden. Koşarsın hep kapalı kapılara, parmaklıklı odalara, telli duvarlara.
İlk zamanlar “Tahliye” sesi beklersin. Bir umutla, bir ümitle, birkaç dilekle… Sonra onu da kaybedersin. Diline dudağına, kalbine gönlüne yakışmaz artık. Girmez rüyalarına, dokunmaz hayallerine, uğramaz düşüncelerine. Çok uzaklarda başkaları için söylenen tatsız bir sözdür “Tahliye”. Ölümü beklersin hem de hiç beklemediğin kadar. Ne kadar da sıcak gelir hiç gelmediği kadar. Yokluk kapısı değildir artık o. Kurtuluş için tatlı bir adımdır. Atanlar adımını kurtarırlar canını. Can tatlı değildir, acıdır burada. Ancak bu acı bu kapı ile kurtulur. Elinle, kalbinle, gönlünle yaparsın hatayı ama ruhun çeker esareti. Duramaz o buralarda. Bunalır. Uçmak ister. Kaçmak ister. Dolaşmak ister. Yapamazsa içine kapanır. Yoğunlaşır, ağırlaşır, durgunlaşır. Açmaz artık kendini. Ne sana ne de kendine. Öylece bekler ölümü. Ölümdeki özgünlüğü, özgürlüğü…
