“Ne sevdiğim için yaşayabildim,
Ne de vatan için ölebildim.”
KAYBETTİN
Ne sözler bitti bende
Ne de şiirler
Ben hâlâ çaylak bir şair
Sen, sadece ilham‘lığını kaybettin
BEN BUYUM
Bitti çünkü umudum
Beklentim yok kızlardan
Korkacağım bir şey yok,
Saklayacağım bir şey de yok
Ben buyum çünkü
BEN MİYİM?
Ben, ben miyim
Buradayım, değil miyim
Ben neredeyim
İşin başında mı, aşkın yarışında mı
Bedenimde ölü bir deniz
İçimde arzu dolu yükseliş
Aklımdaki nedir, kim bilir
Bu sadece bende, sır gibidir
Söyleyecek sözlerim bekleyişte
Kalbimin kilidi kırılmış biçimde
Çürümüş tohumlarım yeşermekte
Bu ben miyim
Ben, ben miyim
BU GECE BİTMEZ ÇOCUK
Hiçbir aşk, yaramadı bana
Hiçbir ayrılık, acısız geçmedi
Hep geçmişimle boğuştum,
Gidenin arkasından
Yarınıma, önüme bakamadım
Adı, şanı önemli değil
Her isimden, her şehirden
Gönlümüze giren oldu
Tek kişiyi sevmeyi öğrendiğimde,
Giden çoktan gitti
Giden, hep gitti hayatımdan da
Bir ben, kendimden gidemedim
Bu hayatı bırakıp gidemedim
Ya da umudumu bırakıp gidemedim
Sabır diyorum, ya sabır
Büyümüş, olgunlaşmışçasına
Yine de vazgeçemiyorum hiçbir zaman
Sevdam kadar, çocukluğumu özlemekten
Bu gece tüm ışıklar kapalıyken İstanbul’da,
Sen de kapat-kapat ışıkları
Oda alevler içinde yanarken,
Sen üşüyorsun farkında değil misin çocuk
Ellerin buz kesmiş, bedenin solmuş,
Sen biraz ısın çocuk
Çek yorganı üstüne,
Düşün sevdiğini hiç bıkmazcasına
Aç gözlerinin musluklarını,
Çünkü bu gece bitmez çocuk!
SON SÖZ
Hep son sözümü söylemek istedim,
Hep son şiirim dedim
Her seferinde yeni sözler, yeni isyanlar dilimde
Nefretlerde miyim, özlemlerde mi belli değil
Rabbim almadı oyundan beni
Ben de sürdürüyorum rolümü
