Sayı, insanın icat ettiği kuru bir işaret değildir; varlığın iskeletine baştan kazınmış kadim bir ölçüdür. Bir, sadece ilk rakam değil — kaynaktır, ayıran değil toplayandır; iki, karşılaşmanın ve yansımanın eşiği; üç, uzlaşmanın tertibi; dört, sağlam zemin ve şekil...Pythagoras’ın gergin bir telde işittiği oran, Yeni Platoncuların kâinatın dokusunda sezdiği nispet ve İbrani bilgelerinin Sepher Yetzirah’ta otuz iki yola, on Sefirot’a ve yirmi iki harfe yerleştirdiği o sessiz hikmet — hepsi tek bir hakikatin farklı yüzleridir: Kâinat hem ölçü hem söz ile, hem oran hem ad ile kuruludur. Müzikteki uyumun, gökteki devinimin, geometrideki kararlılığın ve ruhtaki dengenin neden aynı yasaya bağlı olduğunu anlamak isteyen okur, bu sayfalarda sayıyı bir hesap aletinden çıkarıp varlığın diline dönüştüren o eski geleneğe adım atacak. Üç Ana Harf’in (Alef, Mem, Şin) ateş, su ve hava arasında kurduğu denge; Yedi Çift Harf’in gezegenler ve günler boyunca yankılanan kozmik On İki Basit Harf’in insanın bedenine ve burçlara çizdiği gizli harita; ve nihayet Hayat Ağacı’nın on Sefirot’u arasında uzanan o yirmi iki ışıltılı yol — burada hepsi, bir bütünlüğü bozmayacak biçimde, sabırlı bir okuma için açılır.
William Wynn Westcott, Hermetik Şafak Tarikatı’nın kurucularından bu kadim hekim-bilge, dağınık duran Pisagorcu, Yeni Platoncu, haham ve Kabala öğretilerini tek bir omurga etrafında toplarken ne anlaşılmazlığı arttırmış ne de özü kurutmuştur; ifrat ile tefrit arasındaki o ince orta çizgiyi izlemiş, okuru eşiğin dışında bırakmadan, ama hürmetsizce de soymadan içeri davet etmiştir.
Sayıyı küçümseyen, yaratılışın kendi iskeletini küçümser. Bu kitap, görünenin gerisinde işleyen tertibin anahtarıdır.
