Ya adaletin terazisini bir makine tutsaydı?
2047'de devlet, yalnızlığı vergilendirmeye başlar. Yapay zekâ, bir insanın suçlu olma ihtimalini yüzde doksan sekiz olarak hesaplar, ama geriye kalan o yüzde ikinin içinde gerçek bir hayat vardır.
Bir makine, uykuda travmaları siler, ama acıyla birlikte sevgiyi de götürür.
2563'te ölü bir yıldız bir veda şarkısı fısıldar ve insanlık, anlamadığı bir bilince saygı duymanın hukukunu arar.
Vergi hukukçusu, akademisyen ve yazar Serkan Ağar, bu kitapta otuz sekiz öyküyle bir geleceğin haritasını çiziyor: hukukun algoritmalarla yeniden yazıldığı, ama insanın hâlâ aynı soruyu sorduğu bir gelecek.
Yakın geleceğin vergi dairelerinden galaksinin uzak köşelerine uzanan bu öykülerin her biri kadim bir hukuk ilkesini bugünün teknolojisiyle sınıyor: ölçülülük, masumiyet karinesi, düşünce özgürlüğü, kul hakkı.
Öyküler birbirine görünmez bir iple bağlı; her birinin son cümlesi bir sonrakini açıyor ve okuru bir vergi dilekçesinden bir yıldız gemisine tek bir nefeste taşıyor.
Her hikâye aynı soruyu fısıldıyor: Makineler çoğaldıkça insan olmak ne demek? Mesele, insanın eline geçen gücü adalete mi yoksa gölgeye mi çevirdiğiyse, biz hangisini seçeceğiz?
"Teknoloji değişir, ilke kalır. Adalet! Gözlerin bağlı olabilir ama, terazin asla gizli olamaz.”
