Selçuklu dönemine bakıldığında; dinî hayatın, siyasetin ve gündelik yaşamın birbirinden kopuk alanlar olmadığı açıkça görülür. Bu kitap, o iç içe geçmiş yapıyı anlamaya dönük bir çabanın sonucudur. Tarikat çevrelerinin yalnızca manevî bir arayışın temsilcisi olmadığı; aynı zamanda sultanlarla temas kuran, toplumun yön bulmasında etkili olan ve kurdukları tekke ile zaviyeler aracılığıyla sosyal hayatın içinde aktif rol oynayan yapılar olduğu somut örneklerle ele alınmaktadır. Devlet adamları ile şeyhler arasındaki ilişki, çoğu zaman karşılıklı bir ihtiyaç zemininde gelişmiş; biri otoritesini güçlendirirken diğeri etki alanını genişletmiştir. Bu yönüyle eser, Selçuklu dünyasında dinî zümrelerin nasıl bir işlev üstlendiğini sade ama derinlikli bir anlatımla ortaya koymayı amaçlamaktadır.
Kitapta ayrıca, Büyük Selçuklu’dan Anadolu sahasına uzanan süreçte mezhep tartışmalarının siyasete yansımaları, halifelik ile sultanlık arasındaki denge, fütüvvet ve ahilik gibi yapılar üzerinden şekillenen toplumsal düzen ve tasavvufî zümrelerin Anadolu’ya yerleşme süreci ayrıntılı biçimde ele alınmaktadır. Horasan’dan gelen dervişlerin yeni coğrafyada nasıl bir zemin bulduğu, hangi bölgelerde yoğunlaştığı ve yerel halkla nasıl ilişki kurduğu üzerinde özellikle durulmuştur. Böylece bu çalışma, Selçuklu çağını yalnızca olaylar üzerinden değil; o dönemin insanını, inanç dünyasını ve kurduğu düzeni birlikte anlamak isteyenler için bir çerçeve sunmaktadır.
