Çocukluğumda, kışın yağmur sonrası vakit buldukça köyümüzün arkasındaki Karadağ’ın sırtlarına mantar toplamaya giderdim. Sık ağaçlarla örülü o büyük çam ormanında kimi zaman ürkek tavşanlarla, kimi zaman küçük tilkilerle, kimi zaman da yavru ceylanlarla karşılaşır, uzaktan onlara seslenip bir cevap beklerdim. Ormanın kendine has o büyülü dünyasına bazen öyle dalardım ki havanın karardığını fark etmez, dönüş yolunu karıştırırdım...
Bazı yolculuklar, yayınevine gönderilen bir dosyayla değil; o dosyanın ardından başlayan belirsizlikle başlar. Sıtkı Narlıca için bu süreç, yalnızca bir kitabın akıbetini öğrenme süreci değildir. Her geçen gün, yazdıklarına duyduğu inançla şüphe arasında gidip gelirken hayatını, dostluklarını, hayallerini ve korkularını yeniden gözden geçirir. Günlük sayfaları ilerledikçe, insanı en çok kendiyle yüzleştiren şeyin bazen aldığı cevaplar değil, o cevaplara kadar geçen zaman olduğu ortaya çıkar.
Çağdaş Küçük, ironiyle melankoliyi ustalıkla harmanladığı bu romanında; yazarlık tutkusunu, dostluğu, aidiyet arayışını ve insanın kendi içsesiyle verdiği mücadeleyi incelikli bir dille anlatıyor.
