“Analizim Gramsci’yi siyaset bilimine tekrar dahil ederek sol partilerin son dönemdeki krizlerine ilişkin yapısal analizlerin tekno-kayıtsızlığını aşar. Nitekim kitap, platform kapitalizminin ekonomik temelinin, platform toplumunun reel hegemonyası aracılığıyla partileri nasıl şekillendirdiğine odaklanarak solu (bir bütün olarak) kaçınılmaz biçimde krize mahkûm eden ‘yapısal bağımlılık’ argümanını daha da geliştirir.”
20. yüzyılda, yıllar alması beklenen birtakım teknolojik gelişmelerin beş-on yıllık periyotlarla vuku bulduğu bir dünyada yaşıyoruz. Yapay zekânın dot-com gibi bir “balon” olup patlayacağı ciddi ciddi tartışılırken, veri merkezlerinin pıtrak gibi yayılması ve yıllık cirosu 500 milyar dolar civarı olan çip sektörünün genişlemesi ciddi kaynak aktarımlarını kanıtlıyor. Bugün kullandığımız pek çok teknolojik alet-edevatın ve altyapının Google, Amazon, Facebook, Apple ve Microsoft gibi şirketlere ait olması da tekno-feodalizm gibi tartışmaları tetikliyor.
Marco Guglielmo, Sol ve Dijital Siyaset’te bu ahvali Gramscici bir terminolojiyle anlamlandırmayı deniyor ve içinden geçtiğimiz dönüşümü ifade edecek ideolojik bir harita çıkarmaya çalışıyor. Platform neoliberalizmi, lib dem 4.0, sosyal lib dem 4.0, post-sosyal demokrasi, platform sosyalizmi diye sınıflandırdığı ideolojik eğilimleri Fransa, İtalya ve İspanya üzerinden (parti metinleri ve siyasetçilerle görüşmeler) ele alıyor.
Teknolojik dönüşümleri iyimserlik-kötümserlik parantezine tıkıştırmadan veya katı bir gerçekçilik kisvesiyle “yazılım öğrenin” diye öğütleyenlere aldırmadan anlamlandırmayı önemseyen okurlara faydalı bir kılavuz sunuyor.
