Bakınız arkadaşlar; Nicedir öyle bir sır büyütüyorum, anlat deseniz anlatamam. Sakıncalı düşler bütünlüyorum nicedir, bozuk bu dünya düzeninin içine ederek. Ağır konuşuyorum, biliyorum, tek silahım bu. Eline kalemden ve sigaradan başka silah almamış adamım. Sigarayı kendi kafama sıkıyorum, gün gelecek denk düşecek elbet. Kalemin namlusundan çıkanlar, çıktıktan sonra bana ait değil. Koruyunuz kendinizi... Parça tesirli susmalıyım. Tesirli bir amonyak çiçeği filizlensin usulca bir yerlerde. İklimler girsin birbirine, şu kadarcık umurumda değil. Burama kadar gelmeseydi, yazar mıydım? Bakınız arkadaşlar, size söylüyorum: Ne anlatmak için bir kelamım ne de fikrim var. Öyle bir sır bu, öyle bir sır ama öylesine değil. Gerçekten değil, büyük bir sır anlatmazsam çıldıracağım. Belki de çıldırmışımdır, bütün mesele bu. Mesela bir cennetim var, herkese yeter. Bir cehennem ki yalnız bana has, bana özel. Kimselere veremem, mümkün değil... Eline kadehten başka günah almayan adamım. Yanacaksam şu kadarcık kadehte yanayım, umurumda değil. Bana senden başkası lazım değil... Ölmüşsem henüz mezara girmeden, ölmüşsem bir kere bile yüzünü görmeden, biliyorum, biliyorum, orada da görmem pek mümkün değil. Ama öldüm de gördüm yüzünü, duydum kelamını. Şimdi siz düşünün arkadaşlar, daha da benim ölmem mümkün değil... Öyle bir şey var ki; anlatmakla anlatılacak gibi değil. “Nokta” dedim, buyurunuz, anlayınız... Bu konuşma şu ana kadar sana yardımcı oldu mu?