Gördüğün her yer bina ile dolmuş,
İnsanlar orada sararıp solmuş,
Garip insanlarla bodrumlar dolmuş,
İnsanları mahkûm etmiş şehirler.
Rızkının peşine düşüp gelmişler,
Her biri bir yerde işe girmişler,
Yaşıyorlar ama hepsi ölmüşler,
İnsanları mahkûm etmiş şehirler.
Sokakları ruhsuz, insanlar yorgun,
Çocuklar oynuyor, solgun mu solgun,
İşi olmayanlar geziyor dalgın,
İnsanları mahkûm etmiş şehirler.
Dokunayım desen, bir kap toprak yok,
Yeşillik adına bir dal yaprak yok,
Düşenin elinden tutacak dost yok,
İnsanları mahkûm etmiş şehirler.
Koca binalarda çok insan yaşar,
Dışardan bakınca hep aklın şaşar,
İçinde insanlar kendinden kaçar,
İnsanları mahkûm etmiş şehirler.
Karşında kim yaşar hiç bilemezsin,
Arsız mı hırsız mı sen seçemezsin,
Ağlayanın yaşını silemezsin,
İnsanları mahkûm etmiş şehirler.
Ölmemişler, ölmüş gibi yaşarlar,
Hepsi stresinden öfke saçarlar,
Gece karanlıkta kapı açarlar,
İnsanları mahkûm etmiş şehirler.
Yazık mı ne yazık bu yaşayışa,
Rabb’inle barışık hayatı yaşa,
Sonra son baltayı vurursun taşa,
İnsanları mahkûm etmiş şehirler.
Kitapta, hayatın gerçeklerini sorgulayan pek çok şiir bulacaksınız. Şair, şiirin pek çok alanda kullanımına ilişkin yenilikler ortaya koymuştur. Eserde, Kur'an ayetleri ile şiiri buluşturan bir dil de kullanılmıştır. Saygılarımla.
