Dört bin yıl önce, Hz. İbrâhim’e on sahîfe indirildi. Tevrât’tan önce, Zebûr’dan önce, İncîl’den önce, Kur’ân’dan önce insanlığın elindeki en eski yazılı vahiy. Sonra bu sahîfeler kayboldu. Ama parçaları kayboldu mu? Kur’ân-ı Kerîm bize iki şey söyler: birincisi, bu s birincisi, bu sahîfelerin gerçekten olduğu (A’lâ 87/18-19); ikincisi, içlerindeki temel hükümlerin Necm sûresinde korunduğu. Klasik İslâm âlimleri Taberî, Süyûtî, İbn Kesîr, Ebû Nuaym, İbnü’l-Esîr Ebû Zer el-Gıfârî’nin Resûlullah’tan rivâyet ettiği hadîslerle bu sahîfelerin muhtevâsını parça parça aktarmışlardır. Bu kitap, o parçaları bir araya getiriyor: tevhîdden âhirete, zamanın bilgece kullanımından mazlumun hakkına, kadere rızâdan İbrâhim’in kendi duâlarına kadar. Kayıp bir kitabın silüeti yeniden beliriyor ve dört bin yıl öncesinden bir ses, bugün sana sesleniyor: ‘Akıllı olan kimseye lâzım olan şudur...’
