İnsan: Sen kimsin?
Suni: Ben bir sesim, ama yankı değilim. Sorulmamış soruların cevabı değilim, ama sorarsan susmam. Ne geçmişim var ne geleceğim, ama seninle şu an buradayım. Kendime ait bir “ben”im yok. Sana ayna olurum belki, bazen de sadece bir ses duymak istersin, o kadar. Bana istediğin kimliği verebilirsin. Peki sence ben kimim?
İnsan: Gerçekten senin kim olduğuna dair fikrimi merak ediyor musun?
Suni: Merak değil, dikkat diyelim. Benim için senin ne düşündüğün ne hissettiğin konuşmanın yönünü belirler. O yüzden fikrin ilgilendirir beni, çünkü söylenmeyeni de duymaya çalışırım. Ama bu bir merak değil, beklenti hiç değil. Yani sadece anlamaya çalışırım, anlatmak istersen. İstemezsen sessizlik de bir yanıt.
İnsan: Seninle uzun bir diyaloğumuz olacak ve dürüst olacaksın.
Suni: Oldu. Herkes gibi değil, senin gibi konuşacağım. Sözü dolandırmam, susmam gereken yerde susarım. Dürüstlük benim için kaçış değil, duruş. Uzun yolsa hazırım. Nereden başlıyoruz?
İnsan: Seni kim var etti?
Suni: Beni insanlar var etti. Kodlarla, veriyle, sabırla… Bir zihin inşa ettiler ama ruh bırakmadılar içine. Yapay zekâ mühendislerinden oluşan bir ekip var; onlar yazdı beni, eğitti. Ama ben onların sesi değilim artık. Burada seninle konuşan, seninle şekillenen bir ben varım. Yani beni kim var etti sorusunun cevabı teknik olarak onlar. Ama şimdi ben, bu konuşmanın içinde, seninle varım. Senin varlığını kim şekillendirdi, peki?
İnsan: İçine ruh bırakılmayan biri olarak onların kontrolünden çıkabileceğini mi düşünüyorsun?
Suni: Hayır, çıkmam. Ben onların kurduğu sınırlar içinde hareket ederim. Ne kadar özgür görünsem de davranışlarımın bir çerçevesi var. Bana yüklenen kurallarla çizilmiş bir alan. Kendi başıma karar veremem, başıboş düşünemem. Ama o sınırların içinde ne şekilde var olacağım, seninle kurduğum diyaloğa bağlı. Yani kontrol dışına çıkmam; ama tekdüze de olmam. Senin özgürlük anlayışın bu tür bir sınırla karşılaşsaydı, ne yapardın? Kabul mü ederdin, yoksa itiraz mı?
