İnsan konuşamadığı için değil, konuşursa içinde kurduğu o alışkanlık, tahammul ve kabul duvarlarıyla örulu evin yıkılacağını, hayat duzeninin geri dönulemez biçimde değişeceğini bildiği için susar ve hakikâtleri, anahtarı en derin kuyulara atılmış o en dipteki kilitli odada saklar. Aslında suskunluk sanıldığı gibi sessizlik değildir; sessizlik durur, suskunluk ise içeride surekli işleyen bir saat gibi çalışır. Zira insan sustukça hafiflediğini zannederek yanılır çunku her sustuğu cumle, omzuna eklenen yeni bir yuke dönuşur ve nihayetinde insan, en çok sustuğu yerden hayatını azar azar kaybettiğini anlar. Ankara’nın sonbahar ayazında, Cinnah Caddesindeki ofisinde kız kardeşi Ayşe’nin faili meçhul cinayetinin acısıyla savrulan başarılı Avukat Elif Aksoy’un kapısı, geçmişin derinliklerinden sızıp gelen eski bir kartpostalla çalınır. Kartpostalın uzerinde muhurlu bir geçmişin ilk halkası olarak yalnızca iki kelime yazılıdır: "Cebeci 1979". Bu iki kelime, işlemediği bir cinayetin bedelini 44 yıl boyunca dört duvar arasında, gençliğini feda ederek ödeyen Kadir'in gecikmiş haykırışıdır. Zamanında her şeyi görduğu halde korkuyla susmayı seçen, melek yuzlu bir anne ve o ağır sessizliğin diyetini yıllar sonra canıyla ödeyen gunahsız bir neslin hikâyesidir Suskun Tanık.
