Müziğimize dâir bilgi üretimi ve eski malzemelerin günümüze kazandırılması medeniyetimizi ve mûsıkîmizi anlamanın vaz geçilmezlerinden biri olarak önümüzde duruyor. Bugün geçmişe dönük anlamamız, son devrin mûsıkî büyükleri ve araştırmacılarının çalışmaları ve bizlere sundukları anlama modelleriyle gerçekleşebiliyor. Kültürel akıştaki sürekliliğin önemini acı tecrübelerle öğrenen yeni kuşaklar, yitiklerinin keşfi ve yeniden canlandırılması yolunda gerçek bir anlama ve farkındalık ile güncel yorumların yakalanmasına katkıda bulunmak zorundadırlar. Bu aşamada elinizdeki bu eserle, kaynak temini ihtiyacına katkı sunulmaktadır.
Kaynakların ortaya çıkarılması; kurucu ustaların hayatlarını, eserlerini, içinde yaşadıkları muhitleri, verdikleri eserlerin gerçek niteliklerini anlama imkânı demektir. Abdülbâkî Nâsır Dede, Abdülkadir Merâgî’den Zekâî Dede’ye kadar istikrarlı bir çizgi takip eden üstadlar silsilesinin en kuvvetli halkalarından biridir. O, müziğimizin kopuş ve unutmalara sürüklendiği, büyük bir sapma arifesine denk gelen bir besteci, nazariyatçı ve bu konularla derinden ilgilenmiş mütefekkir bir tekke şeyhidir aynı zamanda.
Abdülbâkî Nâsır Dede’nin Tedkîk u Tahkîk adlı nazariyat kitabı, özellikle makamlarımız açısından en dikkate değer eserlerden biridir. Eserin en önemli özelliği yazarın kendi dönemi ile kendinden önceki dönemler arasında yaptığı dikkate değer karşılaştırmalar ve kendi devrine göre bilinenlerin “tahkîk” edildiği bir araştırma eseri olmasıdır. Onun makamlarımıza dair verdiği ipuçları, eski mûsıkî nazariyatımız hakkındaki bilgi ufuklarımızı geliştirecek, bizi daha önce fark etmediğimiz inceliklere yöneltecek mahiyette yüksek bir değer taşımaktadır.
