Türk adı, bir topluluğun etiketinden ibaret değildir. Dünya Türklüğü; kıtaların rüzgârında savrulmuş, kimi yerde susturulmuş, kimi yerde başka mabetlerin taşlarına sızarak yaşamış kadim bilincin damarlarını taşır. Bu damar, tarih boyunca en sert kırılmayı inanç alanında yaşadı. Göğün ölçüsünü doğrudan okuyan Tengrici kavrayış, yüzyıllar boyunca dinî mimarilerin gölgesinde parçalandı; törenin iç ritmi kesildi, hafızanın sürekliliği dağıldı. Bugün geniş coğrafyalara yayılmış Türk boylarının birbirini tanıyamayacak kadar kopuk durması, yalnızca siyasal tarihin değil; belleği yaralanmış bir metafiziğin sonucudur. Serinin bu ilk kitabı, kaybolmuş bir geleneği yüceltmek için değil, kesintiye uğratılmış bilincin düğüm noktasını yeniden açmak için yazıldı. Amaç, göğe dönük iç ölçüyü yeniden uyandırmak, aklı bilime, bilimi töreye, töreyi yeniden göğe bağlayan kopuk hattı onarmaktır. Bu metin, geçmişe dönüş çağrısı değil; sürekliliği gasp edilmiş bir hakikatin yeniden tesisi için atılan ilk adımdır. Burada kutsallık dışsal otoritelere değil, ölçüye uygun yaşanan bilince aittir. Dağıtılmış dünya Türklüğünü yeniden ortak bir ritimde buluşturabilecek olan şey nostalji değil; tarihsel yönsüzlüğün kaynağının teşhisi ve yönü yeniden kuran yeni kültür–inanç mimarisinin kurulmasıdır.
