Güzel, kendini hemen açığa vuran bir şey değildir. Örneğin, her manzara güzel olarak nitelendirilemez. Atakule'den seyredilen manzara güzel değildir. Ancak Seğmenler'den seyredilen manzara güzeldir. Hem de bu durum Atakule'den görülebilen alanın ezici üstünlüğüne rağmen böyledir. Atakule neredeyse Ankara'nın tamamını görürken Seğmenler'den izlenebilen alan oldukça sınırlıdır.
Peki bu durum neden böyledir? Daha yüksekte ve daha büyük bir alan görülebilemesine rağmen neden Atakule'den seyredilen manzara güzel değil de Seğmenler'den seyredilen manzara güzeldir? Yanıt, iki manzarayı da görebilmek için insanın sergilediği davranışlardadır. Atakule'nin manzarasını görmek isteyenler oraya arabayla gider, otoparka çeker, asansöre biner, en üst katın düğmesine basar, manzarayı izleyebileceği terasa çıkar ve izler. Güzel, asla bu şekilde ortaya çıkamaz. Hiçbir emek harcamadan, yorulmadan, çabalamadan elde edilmiş yalnızca asansörün düğmesine basılarak çıkılan bir zirvenin manzarası... Nasıl güzel olabilir? Neden güzel olsun? Fakat Tunalı Hilmi Caddesi'nin başından yürümeye başlayıp Seğmenler'e kadar çıkılan yokuşun ardından yorgun argın oturulan yeşil çimlerden seyredilen manzara öyle güzeldir ki... İnsana, kendini bambaşka hissettirir. İnsana kendini iyi hissettirir... Çünkü emek, çaba, mücadele... Hayatta yapılan her şeyi güzelleştiren bunlardır. Güzellik, ancak bunlar varsa ortaya çıkabilir. Güzel, ancak bir çaba sonucu ortaya çıkabilir.
Bu roman aslında oldukça karmaşık görünen yapısına rağmen son derece basit bir şekilde kurgulandı. Toplumsal yaralara parmak basmak ya da yüzyıllardan kalan vicdani sorumlulukları yerine getirmek gibi büyük sözleri de yok. Yalnızca bir günümüz kahramanının başından geçenleri anlatıyor.
Kitaptan: "Düşüncan eve geldiğinde hâlihazırda yorgundu. Sözleri bir süre önce son bulmuştu. Okuduğu kitaplar göz kapaklarını iyice ağırlaştırmıştı. En sonunda dayanamayıp elindeki kitabı bıraktı. Başını yastığına koydu... Ve gözlerini kapatıp derin bir uykuya daldı..."
