Bu eser, Cumhuriyet dönemi boyunca Sünnî kimlikleriyle öne çıkan Türkiye merkezli İslâmcı düşünce çevrelerinin 1979 İran İslâm Devrimi’nden günümüze uzanan süreçte İran’a ve Şiîliğe (Şîa) dair geliştirdikleri algı, tutum ve söylemleri kapsamlı biçimde ele alıyor. Yazar, Türkiye İslâmcılığının İran İslâm Cumhuriyeti modeline yönelik yaklaşımlarını; tarihsel, ideolojik, mezhebî ve sosyo-politik bağlamlarda incelerken, hem dönemin dergi, gazete ve kitaplarını hem de önde gelen İslâmcı figürlerin söylemlerini titizlikle analiz ediyor.
Çalışma, Türkiye’deki İslâmcılık düşüncesini iki ana eğilim etrafında sınıflandırıyor: “Yerel İslâmcılar” ve “Evrensel İslâmcılar.”
Yerel İslâmcılar, Türkiye’nin özgün tarihsel ve kültürel bağlamına odaklanırken; Evrensel İslâmcılar, İslâm dünyasının geneline ve özellikle Ortadoğu’daki İslâmî hareketlere yönelen küresel bir perspektif geliştiriyor. Bu ayrışmanın en dikkat çekici boyutu ise İran Devrimi’nin etkisi ve Şiîlik ekseninde ortaya çıkan düşünsel farklılıklarda beliriyor. Yazar, İran’daki teokratik rejim modelinin, bazı Türkiye merkezli İslâmcı çevrelerce “ilham verici bir anti-emperyalist direniş örneği” olarak görülürken; diğer çevrelerce “mezhebî temeli nedeniyle mesafeyle karşılanan bir model” olarak değerlendirildiğini çarpıcı örneklerle ortaya koyuyor.
Bu eser, Türkiye İslâmcılığının İran ve Şiîlik algısındaki dönüşümü anlamak isteyen okurlar için, karşılaştırmalı ve eleştirel bir perspektiften zengin bir analiz sunuyor.
İslâmcılık düşüncesinin yerel ve evrensel damarları arasında gidip gelen bu hikâye, sadece dinî ve siyasî değil; aynı zamanda zihniyet dünyamızın dönüşümünü de gözler önüne seriyor.
