Korkmaz, bu eserinde çağın gürültüsü altında ezilen insan ruhunun görünmez kırılmalarını büyük bir incelikle resmediyor. Toplumsal gündemin bireyin iç dünyasında açtığı derin çatlaklar; modernitenin sıradan hayatlara bıraktığı yoksunluk, bunalım ve köksüz yalnızlıkla birleşerek karakterlerin ruhunda uzun süre dinmeyen bir yankıya dönüşüyor. Kalabalıkların ortasında silikleşen yüzler, anlamını yitiren değerler ve giderek maddeye teslim olan bir çağın insan ruhunda açtığı boşluk, anlatının her satırında karanlık bir iz gibi hissediliyor.
Yazar, böylesi kasvetli bir çağ tablosunun tam ortasına tutkulu bir aşkı yerleştirerek, insanın duygusal varoluşunu modern dünyanın katı gerçekliğine karşı direnen son sığınak olarak konumlandırıyor. Aşk artık yalnızca bir his değil; yabancılaşmaya, yalnızlığa ve değersizleşmeye karşı insan ruhunun verdiği en güçlü varoluş mücadelesine dönüşüyor.
Aldatma, sadakat, güven, değersizlik, dostluk, yalnızlık ve eğitim gibi insanın varoluşunu kuşatan temalar katmanlı bir kurgu içerisinde örülürken; eser okura yalnızca bir anlatı sunmuyor, aynı zamanda insanın kendi hakikatiyle yüzleşmesini sağlayan sarsıcı bir iç yolculuğa davet ediyor. Bu yönüyle metin, bir hikâyeden çok, ruhun karanlığına tutulmuş edebî bir aynaya dönüşüyor.
