“Güçlü hissettin. Buradasın çünkü bunu istedin. Düşman olmak istedin. Eminim şu anda düşman edindiğin için huzurlu hissediyorsun. Ruhun ayrı bedenin ayrıyken düşmanların seni bir bütün yapıyor.
Peki, kimdim ben? Ben bir kahramandım. Su sıçratan arabalara şemsiye tutar, diğer insanların ıslanmasına mani olurdum. Sonra işleri büyüttüm. Orkestrada çalamayanları, topluluk önünde konuşamayanları cesaretlendirdim. Bana kahraman olduğumu fark ettiren kişi, benim en yakın arkadaşım oldu. Onunla sokaklarda gitar çaldık. Kazandığımız parayla da bilgisayarımı tamir ettirirdim. Gerçi bilgisayarım her bozulduğunda onu o tamir ederdi. Nasıl yapıyordu bilmiyorum, bilgisayardan hiç anlamazdı.
Çekiniyordu. Sıcak günlerde üşümesi mümkün olmayan elleri, Selim ile bir bütün olmaya çekinir olmuştu. Pelin’in eline göre kocaman görünen bu el, bir o kadar da narin olmuştu. Oysaki o bir matematik dâhisiydi, oldukça entelektüel bir yapıya sahipti ve herkes ona Ukala diyordu. Yetenekleri yüzünden dışlanıyordu.
Ve yazmaya karar verdi.”
İlk yarısı çetrefilli bir aşk hikâyesi gibi görünen bu eser, ikinci yarısında sürükleyici bir aydınlanmayı beraberinde getiriyor. Nefes kesecek kadar yükselen temposuyla birlikte bu hikâyede gerçekleşecek olayları asla tahmin edemeyeceksiniz.
