“Yazmak için hokkaya, aydınlamak için gaz lambalarına ihtiyacımız yok artık! Yeni bir çağ bu ve yeni imkânlarıyla sil baştan ilerliyoruz. Teknolojiyi bu amaçla kullanmayı öğreniyoruz. Doğrudan demokrasi, doğrudan eğitim, doğrudan adalet, doğrudan sanat ve doğrudan haklar istiyoruz.
İster yüz, ister bin, ister milyonlarca kişi olsun, artık hepsi için doğrudan haklar mümkün. Mümkünün önündeki engel ise gözlerimize farkında olmadan iliştirilen at gözlükleri.
Sorgulamaksızın koşturduğumuz kulvarlardan firar ediyoruz artık. Zorla tırmandığımız zirvelerden, birleşerek gittikçe büyüyen kar topları gibi yuvarlanarak düşüyoruz özgürlüğe. Sesimiz yankılanıyor boş ve anlamsız kentlerin içinde sıkışmış yaşamlarda. Çığ gibi üzerine düşüyoruz köhne düzenlerin ve çarpık kentlerin. Bembeyaz boş bir sayfa gibi yeniden yazılıyor tarih. Yeni bir miladın sesleri bunlar. Zamanı gelmiş bir doğumun sancıları bunlar.”
Bu roman, çarpık modernleşen toplum yapısı içinde kendini kaybeden bireyleri uyandırmak için kaleme alınmıştır. Bir uyanış elçisi olarak kaleme alınan romanın iki ana karakterinin hayatından kesitlerle yeni ve modern bir toplum fikri ortaya çıkmaktadır. Doğa, felsefe ve sanat temel alınarak inşa edilebilecek bu yenilikçi Uyanış için beklemek yerine belki de bir yerlerden başlanmalı…
