2020 yılının 17 Haziranı
Gözlerimi açıyorum
Konuk yatağımda
Puslar içinde
İstanbul şehrinin sabahı
Bir haber düşmüş
Telefonumun mesaj kutusuna
Gökkuşağı içinde
Bir fotoğraf
Sara Hiyazi
Mısırlı kadın
Kendi elleriyle son yolculuğuna giderken
“Güçlü Değilim Beni Affedin”
Notunu bırakmış kardeşlerine
Bir de
“Acımasızsın ama seni af ediyorum” demiş
Bu dünyaya
Sara Mısırlı feminist aktivist
Gökkuşağı sallamış
Bir konserde
Tutuklamışlar
İki bin on yedi yılının bir gününde
Sara karanlık bir hücrede
Gözleri bağlı işkencede
Suçu gökkuşağı renkler
Bedeni hoyrat ellerde
Yaralar açılıyor ruhunda
İki bin on yedi yılında
Kapanmayacak
Sara sürgünde
İki bin yirmi yılının haziran ayında
Dünyanın Kanada ülkesinde
“Dayanamıyorum” diyor
Bıraktığı notta
Puslar içinde
İstanbul şehrinin sabahı
Gökkuşağı fotoğrafına bakıyorum
Sara’nın
Nice Sara’lar geliyor bakışlarıma
Bin dokuz yüz seksen iki yılında
İstanbul şehrinde
Gözlerim bağlı
Kollarım askıda
Kulaklarımda
Yan hücrede bir kadın sesi
Adı Güneş
Onurun direncinde
Haykırıyor
Hoyrat ellerin dokunuşuna
Pis sırıtışlara
Haykırıyor
Zaman durmuş
Pis ellerin dokunuşunda
Onurun direncinde
Durmuş zaman
An an gün gün
Nice Güneşlerin, Beritanların, Saraların
Bedenine dokundu
Bütün coğrafyaların hoyrat elleri
Dokundu
Kanattı
Yaralar açtı ruhlarında
Katletti
Gözlerim doluyor
Konuk yatağımda
Bağırmak istiyorum
Ev sahibim uyuyor
Yan odada
Ve usulca mırıldanıyorum
Sara’nın fotoğrafına
Belki sen duymadın ama
Şimdi İstanbul şehrinde
Yürüyoruz be sevgili Sara
“Hep birlikte
Yürüyoruz”
Diren diren yürüyoruz
Yeni Güneşler, Beritanlar, Saralar
Yaralanmasın diye
